De documentaire “Het eiland van mijn vader” van Carin Goeijers blikt terug op de gijzelingsdrama's in de jaren '70. De Molukse vrijheidsstrijd, stond ineens volop in het nieuws door de beruchte treinkaping bij het Drentse De Punt. Diezelfde vrijheidsstrijd is in een Molukse wijk in Assen bij drie generaties nog steeds actueel.

Volgens de maker is het een documentaire over drie generaties vrijheidsstrijders, terwijl de documentaire eigenlijk een portret is van John Lumalessil. John verloor zijn broer Ronnie, een treinkaper, tijdens de bevrijding van de trein op 11 juni 1977. Zelf was hij betrokken bij de gijzelingsactie van de Indonesische ambassade. In zijn ogen is zijn broer Ronnie een held en is hij gestorven in de strijd voor een vrij Ambon.
John is duidelijk de enige levende vrijheidsstrijder in dit verhaal, zijn zonen tonen hun aandeel in de strijd door het plaatsen van een tattoeage van oom Ronnie en de uitspraak: ik wil sterven voor het R.M.S. Veel meer krijgen we als kijker niet te zien van de derde generatie Molukkers.

De maker maakt een portret van een vrijheidsstrijder zonder kritisch te zijn over zijn daden. De belangrijkste vraag wordt niet gesteld: Is John Lumalessil een terrorist of een vrijheidsstrijder? In de ogen van de maker zou kritiek leveren een journalistieke documentaire opleveren; een ongewenst resultaat.
Dan liever een eenzijdig beeld van het gijzelingsdrama en de Molukse verantwoordelijken. Wel wordt het je als kijker duidelijk dat de Molukkers zeer trots zijn en dat ze na zoveel jaren nog steeds het gevoel hebben dat ze hier niet horen.

Interview Carin Goeijers